Uzun uzun düşündükten ve ağladıktan sonra , “Yeniden, yeniden!” dedim kendi kendime. “Hayat senin için şu andan itibaren başlıyor, geçmişi sil at bütün paçavralarıyla birlikte...” Kafamda yeniden şekilleniyor yeni yeni hayaller, yeni yeni kasırgalar ve sonra onların arkasından bakıp kalan, “Hani, nerde benim o hayallerim?” diyen bir ben daha ekleniyor; daha önceden de silip attığım benler üzerine...
Güzel bir rüyaydı belki de. Anlatması güç, yaşanılması sıradan; bir hayalcinin basit bir öyküsü işte. Gözünde çok büyüttüğü, hatta kabına sığmayıp taşan sevgisini hayalleriyle birlikte şu akan ırmakLara bıraktığı basit bir gencin öyküsü işte.
Neyine yetmiyordu ki senin küçük dünyandaki küçük hayallerin. Çok mu şey istemiştin... Küçükken bir simitle mutlu olup güzel bir oyuncağın hayalini kurarken, oysa şimdi… Ne zaman büyüdün sen küçük hayalci, ne zaman büyüdün de aşklara büründün!
Küçük hayalci büyüyeli çok olmuş meğer. Çok olmuş da ben farkında değilmişim. Hayallerim bile değişmiş baksana. Nelerin hayalini kurar olmuşum, nelerin arkasından ağlar olmuşum. Vay be!... Keşke hiç büyümeseydin hayalci; ne hayallerin değişseydi ne de sen...
